بهار

هدیه ی پدر

fatemesade — Wed, 16 Jul 2008 07:19:18 GMT

هدیه ی پدر

عشق در رگ های اوست

شادی و آرامش من خنده ی اوست

و نگاهش افق مهر و محبت

دست هایش مامن من

تو بدان ...

امروز هستم زنده ام

با بودن تو

پس خدایا ...

نفس من ، نفس او

زندگانی و جوانیم ، هدیه ی او

باور انسان

fatemesade — Wed, 09 Jul 2008 20:31:18 GMT

باور انسان

روزي از روزها دانشمندى آزمايش جالبى انجام داد. او يك آكواريوم ساخت و با قرار دادن يک ديوار شيشه‌اى در وسط آكواريوم آن ‌را به دو بخش تقسيم ‌کرد.

در يک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش ديگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود.

ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى ديگرى نمى‌داد.

او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سويش حمله برد ولى هر بار با ديوار نامرئي كه وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان ديوار شيشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد.

پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و يورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواريوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غير ممکن است.

در پايان، دانشمند شيشه ي وسط آکواريوم را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز گذاشت. ولى ديگر هيچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواريوم نيز نرفت.

ميدانيد چـــــرا ؟

ديوار شيشه‌اى ديگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش ديوارى ساخته بود که از ديوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن ديوار، ديوار بلند باور خود بود ! باوري از جنس محدوديت ! باوري به وجود ديواري بلند و غير قابل عبور ! باوري از ناتواني خويش .

اگر ما در ميان اعتقادات و باورهاى خويش جستجو کنيم، بى‌ترديد ديوارهاى شيشه‌اى بلند و سختى را پيدا خواهيم کرد که نتيجه مشاهدات وتجربيات ماست و خيلى از آن‌ها وجود خارجى نداشته بلکه زائيده باور ما بوده و فقط در ذهن ما جاى دارند.

درود بر تمام شهیدان انقلاب اسلامی

fatemesade — Thu, 03 Apr 2008 12:00:18 GMT

این شعر را تقدیم می کنم به روح پاک امیر حجتی و سیروس مهدی پور

و محمد رضا و عباس و تمام شهدای هشت سال دفاع مقدس

خاک عشق و پاکی و ایثار

داغی خورشید سوزنده

و صدای هولناک موشک و شلیک خمپاره

نوبت اوست

عزم خود را جــــزم کرده

محکم و راسخ به سوی وعده ی خود می شتابد

پای خود بر خاک پر مین می فشارد

اما اکنون پا ندارد

پنجه هایش آن تن خونین او را روی خاک پاک آنجا می کشاند

او که حالا دست هایش را نثار عشق خود کرد

از ته دل ، با تمام قدرتش فریاد می آرد که ...

راه آزاد شد ...

خوش اومدی بهار

fatemesade — Mon, 17 Mar 2008 13:53:18 GMT

از روزی که اومدم شادم ...با تمام وجود می خندم ... تمام غصه هامو فراموش کردم .

حال و هوای شهر عوض شده ، همه چیز بهاریه ، نمی دونم چرا اینقدر بهار و دوست دارم شاید به خاطر اینه که

خودم هم تو یکی از همین روزها متولد شده ام و اولین چیزی که از این دنیای بی رحم دیده ام شکوفه های زیبای

درخت گیلاس ، تن سبز و تازه رسته ی گل های باغچه و آب شدن قندیل های آویزون یخ از شاخه های درخت

کهن سال کنار پنجره ، که همیشه آشیونه گنجشک ها بوده و نوک کوچولو و باز بچه هاشو نو میشد از تو اتاق

دید .

لطافت بارون های بهاری چیز دیگه ای. شاید واقعا اشک شوق آسمونه که دوباره می تونه ما آدمارو تو دامن پر

مهر خودش ببینه . این که می بینه حداقل یه نفر زیر بارون می شینه و به آسمون خیره می شه که شاید لطافت بارون در دل سنگیش اثر کنه .

ابر های سفید ی که در دل آبی و زلال آسمون مدام این ور اون ور می روند و مثل قطاری می مونند که لطافت

بارون رو به به جاهایی که هنوز حال و هوای بهار به مشامشون نرسیده می برند . آبی زلال آسمون همیشه به

آدم آرامش می ده .

به نظر من بهار ماه تولد همه آدم هاست ، فرصتی است برای عوض شدن ، این که همه چیز رو زیباتر ببینیم ، برای

اینکه کدورت ها رو فراموش کنیم .

پس... تولد همتون مبارک ، عیدتون هم مبارک

کادوی منم یادتون نره ...

باز عاشورا

fatemesade — Sat, 19 Jan 2008 06:02:18 GMT

باز عاشورا ، محرم ، دسته های تعزیه، آش نذری....

ندائی در دلم گوئی تکانم می دهد ...

چشمهایت گریه های عاشقان می بیند و اشکی نمی ریزد ...

در تنهایی خود غرق سکوت می شوم :

حسین می دانست سفری که در پیش دارد سفر شهادت است، آنهم نه فقط خود ، طفل شیرخوارش ، برادرش ، عزیزترین یارانش و..

او می دانست که باید شاهد پرپر شدن عباس باشد و صبر کند . او میدانست که بعد از او با خواهرش چه خواهند کرد ، او میدانست که باید دخترش را به دست دشمنانش بسپارد و برود ...

حسین که در مقابل تیرهای دشمنان نماز عشق خواند و ترس و تردید به خود راه نداد ...

او می دانست که هیچ کمکی به او نخاهد رسید و همه پیمان شکنی خواهند کرد و در مقابل سیل دشمنان ، او و خانواده اش تنها خواهند ماند ولی باز تسلیم نشد ...

حسین (ع) الگویی از ایثار و مقاومت و بندگی خدا وعشق است .

با هر ندای یا حسین ...

چشمهایم صحنه های کربلا مبیند و بس..

دست عباس ، مشک آب ، تن بیجان و خونینش ...

نگاه پر عطش ، پرسان و مظلوم سکینه .....

علی اکبر ، علی اصغر ، قاسم...

درون گوش هایم ناله های زینب کبری

صدای گریه های طفل معصوم ، سکینه ..

(عمه جان من آب میخواهم ...)

دلم فریاد می آره...

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست ؟...

باز هم سکوت

گونه هایم جویبار عشق او...........

کاش می شد ...بار دیگر...

fatemesade — Sat, 10 Nov 2007 05:16:18 GMT

کاش می شد بار دیگر ذهن من نقاش تصویر تو باشد

کاش می شد لحظه ی تنهایی ام مهمان احساس تو باشم

کاش می شد شعر من مال تو باشد

حس و عشق و شادییم مال تو باشد

من چرا یادم نمی آید بهار

پس چرا یادم نمی آید تو را

این کدامین باد بی رحم خزان است

این کدامین دشنه ی احساس و عشق است

ای خدایا

این چه رسم است ...این چه رسم است ...

کاش می شد بار دیگر من بخوانم هم صدا با او

" من شکوفه های گل های امیدم را در رویاهایم می بینم

و ندایی که به من می گوید

گرچه شب تاریک است ، دل قوی دار سحر نزدیک است ..."

حس گمشده

fatemesade — Wed, 10 Oct 2007 20:53:18 GMT

حکایت من حکایت کودکی است که تازه متولد شده و وارد دنیای جدید شده است و با ضربه ای که از پشت خورده چشم باز کرده و دیده که دنیایی که وارد آن شده است چقدر با دنیای قبلی اش تفاوت دارد ، پس بغض گلویش باز شده و زار زار گریه می کند .

و اکنون ؛

مدتی است که پشت نیمکت های کلاسی نشسته ام که به من یاد می دهند که چطور باید در این دنیا زندگی کرد ،مدتی است یاد می گیرم که چطوربایددروغ گفت،حق کشی کرد ، دورویی کرد ، برای دل بها قرار دادو محبت را فروخت و عشق و احساسات را نادیده گرفت ...

و اما من...

با وجود اینکه درد ترکه ی روزگار را بردستانم احساس می کنم و چندین بارزمین خورده ام

باز نمی توانم یاد بگیرم و خود می دانم چرا ، چون اصلآ دوست ندارم یاد بگیرم .

و از طرف دیگر خسته شده ام ؛ تا کی باید بنشینم و ببینم که دیگران حقم را بخورند و من لام تا کام حرف نزنم ، تا کی باید اجازه دهم که از محبت من سوء استفاده کنند و من چشم بر روی واقعیات ببندم فقط به این امید که می توانم در آنها تغییر ایجاد کنم .

حداقل دیگر در این مدت فهمیده ام که نمی توانم چیزی را عوض کنم و در این وسط فقط خودم هستم که نابود می شوم پس باید چه کنم ...

و امروز ؛

حس می کنم که خودم را گم کرده ام ، حس می کنم شده ام یکی مثل همه ی این مردم ، این مردم دل مرا پر کرده اند از کینه و نفرت و...

و این احساس ها نا خواسته بر من چیره شده اند و دیگر چشم هایم معنی محبت را نمی فهمند ...

دلم برای خودم و احساس های قشنگم تنگ شده است .

سلام خدا ... سلام رمضان ...

fatemesade — Thu, 13 Sep 2007 01:17:18 GMT

وقتی از همه جا و همه کس خسته می شم ، وقتی حس می کنم که به آخر خط رسیدم ، وقتی دیگه طاقت سختی هارو ندارم ، فقط به یه چیز فکر می کنم ، این که یه جای آروم گیر بیارم که هیچ کس اونجا نباشه جز خودم و ...

هیچ کس صدای گریه ی منو نشنوه جز ...

اونوقت تا دلم می خواد با هاش درد دل می کنم ، هر چیزی که تو دلمه بهش می گم از هر کی ناراحتم و ...

حس می کنم که واقعآ با دل و جان حرف های منو میشنوه ، با من گریه می کنه ، درد های من اونو آزار می ده ، خستگی های من اونو خسته می کنه ... اون

موقعست که حدیث .....

لو علم المدبرون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقآ

اگر آنانکه که از درگاه من روی برتافتند می دانستند که چقدر مشتاق آنان هستم

هر آینه از شوق جان می سپردند

وجودم رو سیراب میکنه .

گاهی اوقات با خودم می گم :

یعنی خدا واقعآ عاشق همه ی آدم هاست !؟؟

بعد می گم : مادر هم عاشقه فرزندشه و هر اشتباهی که فرزندش بکنه ، باز اونو می بخشه ولی در اعماق وجودم انگار کسی می گه که" من دیدم کسائی رو که مادر شون اونا رو نبخشیده و تا آخر عمر زندگی فلاکت باری داشتن ..." باز درمانده میشم و دوباره یکی در

اعماق وجودم آیه ی

هوالذی یقبل التوبه عن عباده و یعفوا عن السیئات .

اوست آن که توبه ی بندگان خودرا می پذیرد و از بدیها می گذرد .

را زمزمه می کنه.....و من بی اختیار فریاد می زنم

"یعنی خدا اینقدر منو دوست داره !؟؟"

ماه رمضان به خدا ثابت می کنم که من چقدر دوستش دارم ...

پر شکسته

fatemesade — Sat, 25 Aug 2007 00:44:30 GMT

شاپرک بالت شکسته پر پرواز تو بسته

می بینم غم توی چشمات چه غریبونه نشسته

شاپرک خواب قناری چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم تو رو از خودم میدونم

بذار یه شعری که گفتم واسه ی دلت بخونم

شاپرک دل توی سینه ساعتها تنها می شینه

وقتی شب میرسه از راه خواب پرواز رو می بینه

واسه زخمات یه دوانیس دلم از دلت جدا نیست

توی این غربت جون گیر یه نگاه آشنا نیست

هر کجا می ری خزونه غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثه بارون رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت

شاپرک من تو رو دارم

تو با ديگران برابری٬

fatemesade — Tue, 14 Aug 2007 05:02:18 GMT

تو با ديگران برابری٬ شايد برخی با استعدادترو توانمندترازتو باشند٬اما هستند عرصه

هايی که آنها را توان مبارزه با تو نيست.

رويش و بالندگی خود را با رقابت و دنباله روی از ديگران مانع مشو!با شهامت قدم در راه بگذار.

تمام آنچه که می خواهی بدان دست يابی بپروران.آزمون های نو را جستجو کن!به ديدارهای تازه همت کن٬ بياموز

تا به حال و آينده ات ابعاد تازه بيفزايی!تو خود انسانی هستی همطراز با ديگران اين حقيقت را پذيرا شو٬آن را جان

ببخش٬بکارش گير٬و سر افراز باش.

در اين باور که کيستی٬به سوی غائی ترين فضيلت رهسپار شو.

آن را لمس کن٬در چنگ بفشارش٬بدان که به انجامش قادری٬برای پيروزی در زندگی٬زندگی کن! يقينا بدان دست

خواهی يافت.

ديانا وست ليک