از روزی که اومدم شادم ...با تمام وجود می خندم ... تمام غصه هامو فراموش کردم .

حال و هوای شهر عوض شده ، همه چیز بهاریه ، نمی دونم چرا اینقدر بهار و دوست دارم شاید به خاطر اینه که

خودم هم تو یکی از همین روزها متولد شده ام و اولین چیزی که از این دنیای بی رحم دیده ام شکوفه های زیبای

درخت گیلاس ، تن سبز و تازه رسته ی گل های باغچه و آب شدن قندیل های آویزون یخ از شاخه های درخت 

 کهن سال کنار پنجره ، که همیشه آشیونه گنجشک ها بوده و نوک کوچولو و باز بچه هاشو نو  میشد از تو اتاق

 دید .

لطافت بارون های بهاری چیز دیگه ای. شاید واقعا اشک شوق آسمونه که دوباره می تونه ما آدمارو تو دامن پر

مهر خودش ببینه . این که می بینه حداقل یه نفر زیر بارون می شینه و به آسمون خیره می شه که شاید لطافت بارون در دل سنگیش اثر کنه .

ابر های سفید ی که در دل آبی و زلال آسمون مدام این ور اون ور می روند و مثل قطاری می مونند که لطافت

بارون رو به به جاهایی که هنوز حال و هوای بهار به مشامشون نرسیده می برند . آبی زلال آسمون همیشه به

آدم آرامش می ده .

به نظر من بهار ماه تولد همه آدم هاست ، فرصتی است برای عوض شدن ، این که همه چیز رو زیباتر ببینیم ، برای

 اینکه کدورت ها رو فراموش کنیم .

                           پس... تولد همتون مبارک ، عیدتون هم مبارک

                                           کادوی منم یادتون نره ...