وقتی از همه جا و همه کس خسته می شم  ، وقتی حس می کنم که به آخر خط رسیدم ، وقتی دیگه طاقت سختی هارو ندارم ، فقط به یه چیز فکر می کنم ، این که یه جای آروم گیر بیارم که هیچ کس اونجا نباشه جز خودم و ...

هیچ کس صدای گریه ی منو نشنوه جز ...

اونوقت تا دلم می خواد با هاش درد دل می کنم ، هر چیزی که تو دلمه بهش می گم از هر کی ناراحتم و ...

حس می کنم که واقعآ با دل و جان حرف های منو میشنوه ، با من گریه می کنه ، درد های من اونو آزار می ده ، خستگی های من اونو خسته می کنه  ... اون

موقعست که حدیث .....

لو علم المدبرون کیف اشتیاقی بهم لماتوا  شوقآ                                                            

  اگر آنانکه که از درگاه من روی برتافتند می دانستند  که چقدر مشتاق آنان هستم

هر آینه از شوق جان می سپردند

وجودم رو سیراب میکنه .

گاهی اوقات با خودم می گم :

 یعنی خدا واقعآ عاشق همه ی آدم هاست !؟؟

بعد می گم : مادر هم عاشقه فرزندشه و هر اشتباهی  که فرزندش  بکنه ، باز اونو می بخشه ولی در اعماق وجودم انگار کسی می گه که" من دیدم کسائی رو که مادر شون اونا رو نبخشیده و تا آخر عمر زندگی فلاکت باری داشتن ..." باز درمانده میشم و دوباره یکی در

اعماق وجودم آیه ی

هوالذی یقبل التوبه عن عباده و یعفوا عن السیئات .        

 اوست آن که توبه ی بندگان خودرا می پذیرد و از بدیها می گذرد .

را زمزمه می کنه.....و من  بی اختیار فریاد می زنم 

"یعنی خدا اینقدر منو دوست داره !؟؟"

ماه رمضان به خدا ثابت می کنم که من چقدر دوستش دارم ...