خوشگلي

هر لذتي وقتي دوام پيدا كرد،زجر ومصيبت است.خوب فكرش را كه مي كنم ريشه ي بدبختی

من در رفاه وآسايشي است كه  از طفوليت درآن  نشو و نما يافته ام  . خوشگلي من بلاي جانم بود . خوشگلي به اضافه ي زندگي بي دردسر . اين دو تا با هم دست به يكي كردند و مرا به اين روز سياه نشاندند . شهرت ، افتخار ، احترام ، همه ي اين ها خوب است و كاميابي مي آورد .اما هر آدم مشهوري دلش مي خواهد گاهي ميان جمعيت گم شود ،مي خواهد ميان مردم بلولد ، لذت هاي آن ها را بچشد ، دلهره ي آن ها به سرش بيايد . آنوقت رفاه وآسايش برايش لذت بخش تر است . اما وقتي همه كس او را مي شناسند و همه ي مردم او را با انگشت  نشان مي دهند ، ديگر آزاد نيست . آنوقت ديگرشهرت دردسر آدم مي شود.خوشگلي من همين طور   بود .

بزرگ علوي

كوچه

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم ....!!!

در نهان خانه ي  جانم ، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي باز از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن  خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه ، محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ 

                                  نقا شي

نقاشي كردن ،شبيه چيزي را كشيدن ،خط موزون ورنگ هاي منا سب را پهلوي هم گذاشتن ؛

اين آن چيزي است كه شما  مي توانيد در مدرسه ياد بگيريد . اين ها قواعد واصولي دارد وهر كسي كه چند سالي كار كند ، ياد مي گيرد . من هم اين كار را بلد بودم . اما آن روز چيزي كه از من بر نمي آمد ، خلق عوالم وحالات بود ؛ يعني يك اثر هنري . شادي را كه در زندگي احساس كرده ايد، دردي راكه چشيده ايد  ، اضطرابي را كه ازادراك حادثه به شما دست داده ، ذلتي را كه تاب آورده ايد ، انتظار، شوق ودلهره ، ترس ووحشت،حسرت ، ناكامي وبي كسي،  اينها را منعكس كردن به طوري كه تماشاگر نيز همين عواطف را احساس كند – آموختن اين ، كار دشواري است و از دست معلم نقاش شما برنمي آيد.

من در اروپا كارهاي استادان بزرگ دنيا را كمابيش ديده بودم . در ايتاليا يك دنيا زيبايي تابلوهاي لئوناردوداوينچي ورافائل آدمي را به بهت وا مي دارد . من كارهاي مكتب فرانسه را دوست داشتم . در مونيخ آثار رامبراند ودوره ديده بودم . اما آنچه براي نخستين بار در آتليه ي يكي از استادان ايراني  ديدم ، همه اش پاره هايي از روح خودم بود ، اين هايي را كه استاد در پرده هايش تصوير كرده بود ، به زبان من حرف مي زدند ، زبان مرا مي فهميدند ، با چشم من نگاه مي كردند ، من آنها را مي شناختم ودرد هايشان را مي فهميدم . يك نوع آشنايي وخودي در آنجا حكم فرما بود . در نظر من حوادث ومصائبي كه در تصوير ها جلوه گر بود ،در وهله ي اول جلب توجه نمي كرد ، بيشتر از اين خوشم مي آمد كه آدم هايي كه اين حوادث به سرشان آمده ، از كسان و نزديكان وهموطنان خود من هستند .  

هنردوست

دوستدار هنر از خود هنرمند بيشتر لذت مي برد . مسلمآ هر هنرمندي از كار

 خودش حتي اگر شاهكارباشد ناراضي است . هميشه مي خواهد بهتر وزيباتر

 از آنچه كه  خلق كرده بسازد ، هميشه مي تواند عيوب آن را ببيند . هنرمند

بهترين منقد آثارش است ، اما تماشاچي غرق لذت مي شود . اغلب مردم

نواقص را آ سان ادراك نمي كنند ، فقط زيبايي هاي آنرا مي بينند .